മടക്കയാത്ര

ഓരോ തുള്ളിയും കറുത്ത ഫ്രൈമിലെ കണ്ണാടിയില്‍ വീണ് രത്നങ്ങളെ പോലെ പ്രതിഫലിക്കുന്നു. 
ഓരോന്നില്ലും അവ്യക്തമായ ഓരോ രൂപങ്ങള്‍.., 
ഖസാക്കിലെ രവിയും ചാവുകരയുടെ അനന്ദനും യാത്ര ചോദിക്കുന്നു, ഞാനും വരുന്നു... മഴ കനക്കുന്നു..
രത്നങ്ങളുടെ എണ്ണം വര്‍ധിക്കുന്നു, അവ്യക്തതയുടെ പരിണാമം വിരൂപമാണ്.
ആ വിരൂപി എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു, നീ എന്നെ സ്നേഹിച്ചതിനെക്കാള്‍ ...
ഞാന്‍ അതിന്‍റെ കൂടെ യാത്ര ചെയ്യും, ചെയ്യണ്ണം, ചെയ്തേ തീരു

അല്ല ആരിത് ചിത്രഗുപ്തനോ?

" കണക്കിന്‍റെ കാര്യത്തില്‍ ഇപ്പൊഴും ഒട്ടും മോശമല്ലല്ലോടോ താന്‍ "